Co leży na stole, a co stoi na półce?

Większość półki zajmują gry gospodarcze w stylu europejskim. Rozgrywka polega w nich na zbieraniu surowców, handlu, budowaniu i planowaniu z kilkuturowym wyprzedzeniem, a konflikt między graczami ogranicza się do tego, kto pierwszy zajmie dogodne pole. Dobrze sprawdzają się dla dwóch do pięciu osób, a partia trwa zwykle od godziny do dwóch. Kto lubi liczyć, znajdzie tu to, czego szuka. Gry tego rodzaju świetnie nadają się na pierwsze wieczory, bo nie wymagają ani refleksu, ani znajomości terminów, a pomyłka rzadko kosztuje partię.

Drugą grupę tworzą kooperacje, czyli gry, w których wszyscy wspólnie przeciwstawiają się planszy. Rolę przeciwnika pełni talia zdarzeń, a uczestnicy muszą ustalić, kto co robi, żeby zdążyć przed końcem rundy. Takie wieczory kończą się zwykle głośną dyskusją o tym, co można było zrobić inaczej, i prośbą o rewanż. Dla wielu uczestników czwartek jest ulubionym wieczorem właśnie dlatego, że nikt nie wychodzi z niego z poczuciem przegranej.

Piątek należy do ekranu, lecz w wersji ograniczonej: stoi wtedy jedna konsola, jeden telewizor i dwa kontrolery. Gry z dawnych lat wymagają cierpliwości, ale jedna rozgrywka trwa kilka minut i mieści się w jednej kolejce. Kto chce, siada przy telewizorze; kto woli stół, ma do dyspozycji całą półkę. Piątkowa konsola jest zabytkiem, nie hobby: chodzi o to, żeby przez chwilę posiedzieć przy czymś, co nie ma ekranu dotykowego.